SAHNE 1

( Karanlık… Kadın ve erkeğin sesleri gelmektedir )
K – Muharrem… Muharrem! “Muharrem” diyorum.
E – ( yarı uykulu bir sesle ) Muharrem bugün gelmedi boğazını çok feci üşütmüş.
K – Yalan söyleme yanımda yatıyorsun.
E – Bi de bana salak dersin.
K – Muharrem! Uyan allahını seversen. Bi ses duydum.
E – Tamam itiraf ediyorum. Gazım vardı. Sen uyuyorsundur diye bi umut… Bıraktım.
K – Ondan bahsetmiyorum! Bi tıkırtı duydum gibi geldi bana yoksa şüphen mi var?
E – Allahını seversen Almancı Gümüşhaneli rap grupları gibi cümle kurma bana Fahriye.
K – Fahriye kim?
E – Sen.
K – Biliyorum, seni denedim. Bi tıkırtı var. N’olur uyan korkuyorum.
E – Uyu uyu faredir.
K – Yıllardır her tıkırtıya “fare” diyorsun Muharrem! Rica ediciiim biraz yaratıcı ol.
E – İyi tamam. Bengal kaplanıdır. Yat zıbar!
K – “Bana yalan söyleme” diye sana kaç kere söyleyeceğim Muzaffer!
E – Muzaffer kim? Ben Muzaffer değilim! Dahası ben Muharrem de değilim! Bunlar kim a kadın!
K – Aman! Adam işte bi çeşit. Hem Muzaffer olsan ne var, Muharrem olsan ne var? Olmasan ne var? Sen olmasan başkası olurdu. Ben nasılsa evlenirdim. Ne doktorlar, ne mühendisler istedi de vermedim! Sana verdim. Kıymetini bil!
E – ( Işık yanar, Erkek, kan ter içinde uyanır. Yanında kimse yoktur. Kendi kendine konuşmaya başlar ) Evlenmeyeceğim ulan! Evlenmeyeceğim!!! ( Işık söner, müzik girer. )